تواين مدت كه نبودم منو ببخشيد

سرم خيلي شلوغ شده و الانم دنبال

انجام يه كاري ام ، مي دونم كه شما

 عزيزان منو تنها نمي ذارين

و حتما حتما برام دعا مي كنين

راستي تا يادم نرفته

از اين بعد هر يك ماه يكبار

مي آم به كامنت ها تون جواب مي دم

( به بزرگواري خودتون ببخشيد )

قربون همه تون

وکامنت می ذازین

ممنونم و متشکر بخصوص الناز جون وفرزند تنهایی عزیز

 ازتون خواهش میکنم

واسه من دعا کنید

نمی خوام گذشته رو دوباره تجربه کنم

اونی که دوستم داره وعاشقم شده

کسی نیست که بتونم از دست بدمش و ناراحت نشم

خواهش میکنم برای ما دعا کنید

از همه تون خیلی ممنونم و سپاسگذار

یادت نرفته که دوست داشتم

تو رفتی ومن هرچه کردم تو را از یادم نبردم

اما الان

الان تازه معنی عشق را می فهمم

وای که چقدر شیرین است

فکر نکن تو را بخاطر او ول می کنم

نه بخدا که اینطور نیست

تو را رها میکنم

چرا که عاشقت هستم

اما دل را به او امانت داده ام

دیگر خدانگهدار

خواستم رویم را برگردانم تا اسیر چشمانش نشوم

 خواستم تا دلم را پس بگیرم تا هوایش از سرم بیرون رود

خواستم مسیرم را تغییر دهم تا هر روز شاهد پنجره اتاقش نباشم

خواستم بگریم شاید آرامش بگیرم

خواستم خودم را مشغول کنم شاید از یادم برود

خواستم اما مگر می شود ؟

خواستم غرور را بشکنم , شکستم اما ...

اما , فقط غرورم شکست و تکه های شکسته اش ,

                                                                 تنها پای مرا برید.!

دلم گواهي بد مي دهد

دلم براي تو مي لرزد

تمام هول شبم

قصه فراغ تو شد

تمام روز

حديث وصال تو بود

به من بگو كه جاودانه مي ماني

ورنگ نارنجي ملال را

 زچشم خسته مي شوئي

بيا ! بيا عزيز ديرينم

كنار امن ترين دل

كه قصه ، قصه رفتن به شام لم يزل است

جهان هميشه همين است

سخت بي بنياد ...

تاخدا و آن سوي صحراي خدا رفتم

من نمي گويم ملائك بال در بالم شنا كردند

من نمي گويم كه باران طلا آمد

با تو ليك اي عطر سبز سايه پرورده

اي پري كه باد مي بردت

از چمنزار حرير پر گل پرده

تا حريم سايه هاي سبز

تا بهار سبزه هاي عطر

تا دياري كه غريبهاش مي آمد به چشم آشنا رفتم

پابه پاي تو كه مي بردي مرا با خويش ...

برام دعا كنيد

ولي آهسته مي گويم خدايا بي اثر باشد

با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن و بگو با دل خود
كه خدا هست ... ! خدا هست ... !
غم و اندوه اگر هست بگو تا باشد
معني خوشبختي ، بودن اندوه است . . .